Θα προσπαθήσω να μεταφέρω μερικές σκέψεις και εικόνες από τη συμμετοχή μας στην 53η Ευρωπαϊκή Μπριγάδα Αλληλεγγύης «Χοσέ Μαρτί», στην Κούβα.
Δεν είναι εύκολο να αποτυπώσεις μέσα σε λίγα λεπτά όσα αντικρίζουν τα μάτια σου σε έναν τόπο που μέχρι τότε γνώριζες κυρίως μέσα από βιβλία, ειδήσεις και πολιτικές συζητήσεις.
Έναν τόπο που για δεκαετίες αποτελεί ένα από τα πιο φωτεινά παραδείγματα αντίστασης στον ιμπεριαλισμό, αλλά που σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπος με εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Ήθελα από την αρχή να αποτυπώσω τα πράγματα όπως τα έβλεπα. Με την απλότητα, τη σεμνότητα και ίσως καμιά φορά την αφέλεια και την άγνοια που έχουμε εμείς που ζούμε στη Δύση, που βλέπουμε μέσα από οθόνες και βιβλία έναν κόσμο να ασφυκτιά, είτε στην Κούβα είτε στην Παλαιστίνη είτε στη Δυτική Ασία.
Αυτό βέβαια ενέχει κάποιου είδους συναισθηματισμούς, αδύνατον να τους αποφύγεις, μια κάποια μεροληψία, εφόσον έχουμε μια συγκεκριμένη θέση στον χάρτη, και φυσικά έναν φόβο. Τι καταλαβαίνω εγώ από όσα βλέπω; Τελικά αυτό που μεταφέρω είναι αυτό που βιώνεται; Είναι έτσι τα πράγματα; Ή μήπως δεν έχω τη δυνατότητα να δω την κατάσταση όπως πραγματικά είναι από τη θέση μου;
Θα προσπαθήσω λοιπόν, με όση ταπεινότητα μπορώ και με όσα εργαλεία διαθέτω, να μεταφέρω μερικές εικόνες από αυτές τις δεκαέξι μέρες. Με συναισθηματισμό ίσως, γιατί είναι αδύνατον να τον αποφύγεις, αλλά κυρίως πολιτικά. Γιατί αυτό που βιώσαμε και αυτό που αντικρίσαμε ήταν πέρα για πέρα πολιτικό.
Ξεκινήσαμε λοποιν, από τη Θεσσαλονίκη, το τελευταίο απόγευμα του Ιουλίου. Φορτωμένοι με τέσσερις βαλίτσες φάρμακα, έχοντας στριμώξει κι άλλα ανάμεσα στα ρούχα μας, στους ηλιακούς φορτιστές και στα γάντια εργασίας.Αεροδρόμια, αναμονές, λίγος ύπνος, διάβασμα και ανυπομονησία. Μιάμιση μέρα μετά, προσγείωση. Κούβα. Φτάσαμε. Λίγο μετά την προσγείωση, το ρεύμα πέφτει σε ολόκληρη τη χώρα. Συναντάμε τα υπόλοιπα μέλη της Μπριγάδας και τους ανθρώπους του ICAP, που μας υποδέχονται με χαμόγελα και μας εξηγούν τα επόμενα βήματα και τις δυσκολιες που προεκυψαν μόλις φτάσαμε και μας άλλαζαν το πρόγραμμα. Ενα προγραμμα που όπως μπορείτε να φανταστείτε άλλαζε κάθε μέρα ακόμα, ακόμα και μέσα στη μέρα, εξαιτιας της τοση απροβλεπτης και δυσκολης καταστασης στο νησι. Ξεκιναμε με τα λεωφορεία που έχουν αξιοποιηθεί ειδικά για εμας και θα μας μετεφερουν παντου ολες τις επομενες μερες.
Διασχίζουμε μια σχεδόν ολοσκότεινη Αβάνα προς ένα ξενοδοχείο, που μπορει να μας φιλοξενήσει, και μετα προς ενα αλλο που τελικα θα μπορέσει να μας φιλοξενήσει.
Είναι η πρώτη, απότομη επαφή με μια πραγματικότητα που μέχρι τότε γνωρίζαμε θεωρητικά. Η χώρα βυθισμένη στο σκοτάδι κι εμείς γεμάτοι απορίες.
Μόνο αν προσπαθήσει κανείς να δει την Κούβα σαν μια χώρα σε πολιορκία, μπορεί να αρχίσει να κατανοεί όσα αντικρίζει.
Η Κούβα και ο λαός της, ένας λαός που έχει στηρίξει μια σοσιαλιστική επανάσταση με τεράστιο κόστος, είναι πολύ τυχεροί και πολύ άτυχοι ταυτόχρονα.Η τύχη, ή ορθότερα η ευτυχία, είναι η κληρονομιά της. Ο Χοσέ Μαρτί, ο Φιντέλ, ο Τσε, που δεν ήταν Κουβανός, αλλά ένιωθε Κουβανός όπως και Βολιβιανός και Αγκολέζος, προσδίδουν στο νησί ένα διάνυσμα επανάστασης με σχεδόν άπειρες συντεταγμένες.
Και ο κουβανικός λαός έμαθε και συνεχίζει να μαθαίνει, αλλά και να διδάσκει, την ιστορικών διαστάσεων σημασία του να παλεύεις για ανεξαρτησία, ενώ ο εχθρός καραδοκεί, ενώ σου επιτίθεται ποικιλοτρόπως, διαρκώς και με δραματική ένταση.
Με άλλα λόγια, η Κούβα είναι ιστορικό προϊόν μιας επαναστατικής διαδικασίας που μάχεται δεκαετίες τώρα ενάντια στην αντιδραστική παλινόρθωση.
Η ατυχία, όμως, είναι από τη μία η γεωγραφία της κι από την άλλη ο χρονισμός της αναβάθμισης της ιμπεριαλιστικής επίθεσης των ΗΠΑ και της Δύσης συνολικά.
Η Αβάνα από το Μαϊάμι απέχει λίγο περισσότερο απ' ό,τι το Δουβλίνο από το Μάντσεστερ. Η σοσιαλιστική επανάσταση των Κουβανών αποτέλεσε και αποτελεί ένα μελάνωμα στο βαθύ κράτος των ΗΠΑ.
Και το τελευταίο, είτε επί Δημοκρατικών τύπου Ομπάμα είτε επί Ρεπουμπλικάνων και Τραμπ, ξεδιπλώνει κάθε πιθανό και μη, μέτρο - εμπάργκο, κυρώσεις, αποκλεισμούς - για να τσακίσει το σθένος των Κουβανών, να γκρεμίσει κάθε κατάκτηση, κάθε κεκτημένο ευημερίας, κάθε επίτευγμα που η Επανάσταση πέτυχε με τον ιδρώτα και τη θυσία των εργατών, των αγροτών, των στελεχών του Κόμματος, που απάντησαν σε κάθε έλλειψη με οργάνωση, με
περισσότερη οργάνωση.
Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 08 και η αναιμική της ανάκαμψη έφεραν στην επιφάνεια έναν σημαντικό κίνδυνο για τις ΗΠΑ.
Η σταδιακή μεταστροφή χωρών του Παγκόσμιου Νότου σε άλλες εμπορικές και νομισματικές οδούς, οι προσπάθειες των οικονομιών αυτών να αποκτήσουν βιομηχανική βάση, οι πολιτικές που σταδιακά τους επέτρεψαν να πάψουν απλώς να τροφοδοτούν την υπόλοιπη υφήλιο με αγροτικά προϊόντα και φθηνά βιομηχανικά εμπορεύματα, και να αρχίσουν κι αυτές να αναβαθμίζουν τεχνολογικά την παραγωγή τους, οδηγούν βαθμιαία σε όλο και λιγότερα κανάλια ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης.
Κι εκεί που αρχίζει, έστω και πολύ αργά, να εκλείπει η έμμεση οικονομική εκμετάλλευση, επανέρχεται το εργαλείο της πολιτικοστρατιωτικής άμεσης βίας.
Η αυτοκρατορία μάχεται εναντίον της ήττας της και μάχεται λυσσαλέα, με όλο και περισσότερες κυρώσεις, όλο και περισσότερους αποκλεισμούς.
Και όσοι έδειξαν από πολύ νωρίς τον δρόμο της ήττας του μεγάλου ιμπεριαλιστή, όσοι προετοίμασαν την αποδρομή αυτού του παρωχημένου ιστορικά συστήματος, κάνοντας πράξη τον σοσιαλισμό, πολύ απλά δεν συγχωρούνται.
Γι' αυτό και δεν συγχωρείται η Κούβα. Γιατί επέμεινε να αποτελεί ένα φωτεινό
αντιπαράδειγμα ενός υποδείγματος που σαπίζει, που παρακμάζει και που για αυτούς ακριβώς τους λόγους χτίζει τις τελευταίες άμυνές του με πρωτοφανή επίθεση
.
Και οι συνέπειες αυτής της επίθεσης είναι ορατές παντού.Τα πράγματα είναι σαφώς δύσκολα για τον κουβανικό λαό, ίσως ακόμη πιο δύσκολα κι απ' ό,τι στην Ειδική Περίοδο. Οι ελλείψεις σε τρόφιμα, φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης, ο ενεργειακός αποκλεισμός και η ασφυκτική πίεση των ΗΠΑ είναι παντού: στους δρόμους της Αβάνας, στα κλειστά τουριστικά μαγαζιά, στα κλειστά μπαρ και εστιατόρια, στα περιορισμένα προϊόντα στα ράφια των μπακάλικων, στην πιο αραιή αποκομιδή των σκουπιδιών. Στην ησυχία που ακούς στην πόλης της Αβάνας, που ομως δεν είναι ηρεμία αλλά βοή. Στα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν και είναι λιγοστά. Το βραδυ η πολη ειναι βυθισμενη στο σκοταδι, κι εμεις κυκλοφορούμε με τους φακους απο τα κινητα μας στα πεζοδρομια της Αβανας.
Προτεραιότητα στην παροχή ενέργειας έχουν τα νοσοκομεία, οι μεταφορές και ό,τι χρειάζεται για να λειτουργήσει το κράτος. Ένα κράτος σε αναμονή. Ή έτσι νομίζαμε.
Γιατί αυτό που συναντήσαμε ήταν μια ιδιότυπη εμπόλεμη κατάσταση χωρίς βόμβες, αλλά με έναν λαό που κάθε άλλο παρά σε αναμονή βρίσκεται. Έναν λαό που αντιστέκεται, αντέχει και συνεχίζει με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία. Που δεν περιμένει κάποιον άλλο να ορίσει τη μοίρα του, αλλά παλεύει γι' αυτήν, με όποιον τρόπο.
Την 5η μέρα ξυπνάμε με ρεύμα στην Αβάνα και ξεκινάμε προς τη Βίλα Κλάρα. Μπαινουμε στα λεωφορεια της αποστολης και παρατηρουμε οτι ο κόσμος πηγαίνει στη δουλειά του, κάνει τα ψώνια του, συνεχίζει τη ζωή του. Και όσο συναντάμε ανθρώπους - από την επιστημόνισσα, μέλος του Κόμματος, μέχρι τον κύριο που μας δίνει τα ρέστα σε πέσος σε ένα τοπικό μπακάλικο, εργαζομένους, ανθρώπους που είχαν πάρει μέρος στην Επανάσταση του '59 ή που πηγαν στον Ανγκόλα, καλλιτέχνες και κυβερνητικούς εκπροσώπους - γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο:
Η Κούβα, παρά τις δυσκολίες, αναπνέει. Και αναπνέει για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Πολύ συχνά αυτός ο λαός μοιάζει με κάτι φανταστικό, ακόμα κι αν τους βλέπουμε εδώ μπροστά στα μάτια μας. Ακόμα κι αν τους μιλάμε και μαθαίνουμε πράγματα για τη ζωή τους, την οικονομία και τον πόλεμο που δέχονται. Πρέπει να ακούσεις για να καταλάβεις. Πρέπει να φανταστείς μια ζωή άλλη απ' τη δική σου. Κάτι διαφορετικό από αυτό που μας είναι εμπεδωμένο.
Και μεσα σε ολες αυτες τις μερες είδαμε πολλες αντιθεσεις, διαφορα πραγματα που δεν αποτυπώνονται ευκολα και με σειρά, αλλά εγω αυτο που θυμαμαι πολυ εντονα και μια ιστορια απο την Σαντα Κλαρα.
Καθόμασταν σε ένα κλασικό μπαρ-εστιατόριο της Κούβας. Το Μποδεγίτα Ντελ Μέδιο. Η ζέστη ήταν αφόρητη. Γελούσαμε, ξεκουραζόμασταν, δροσιζόμασταν όσο γινόταν. Και πότε-πότε κοιτούσα έξω από το παράθυρο.
Σε μια στιγμή πέρασε ένας κύριος με ένα αγόρι και δύο λευκά παγωτά στο χέρι. Μετά από λίγο, πέρασε ένα ζευγάρι με δύο χωνάκια στο χέρι. Ύστερα δύο φίλες. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι περνούσαν χαμογελαστοί, κρατώντας το ίδιο λευκό χωνάκι.
Σκεφτήκαμε πως κάπου κοντά θα υπάρχει κάποιο μαγαζάκι που λογικα κανει ωραιο παγωτό.
Αποφασίσαμε λοιπόν να πάμε να πάρουμε κι εμείς. Λίγο πιο κάτω είδαμε ένα μικρό ροζμαγαζάκι, με μια μεγάλη ουρά. Περιμέναμε. Καμία μας δεν ήξερε ισπανικά, αλλά κάπως θα βγάζαμε άκρη, όπως κάναμε τόσες μέρες.
Όταν έφτασε η σειρά μας, το παγωτό είχε τελειώσει.
Μια από εμάς αυθόρμητα, στα ελληνικά, ειπε πόσο πολύ θα ήθελε να το δοκιμάσει. Τα δύο αγόρια που σέρβιραν το παγωτό, κατάλαβαν και γελώντας μας έδωσαν ένα μεταλλικό κουτάλι με ό,τι είχε απομείνει, για να το μοιραστούμε. Ήταν πεντανόστιμο φυσικά.
Φεύγοντας μάθαμε κάτι που μας έκανε ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση. Το μαγαζάκι αυτό, μας εξήγησαν, είναι κρατικό, και κάθε κάτοικος της Σάντα Κλάρα δικαιούνταν ένα δωρεάν παγωτό την ημέρα. Εχουν μια λιστα με ονοματα και οταν ερχεται καποιος να παρει το παγωτο του τον σβηνουν. Και τελικά εμείς είχαμε φτάσει την ωρα που αυτή η καθημερινή παροχή είχε πια
τελειωσει με επιτυχια. Αύριο πάλι μας ειπαν!
Ενα δωρεαν παγωτό βανίλια λοιπον για ολους, μέσα σε μια χώρα που αντιμετωπίζει τεράστιες ελλείψεις. Μια εικόνα από μια κοινωνία που προσπαθεί να οργανώσει διαφορετικά τη ζωή της, ακόμη και στις πιο δυσμενείς συνθήκες.
Και τέτοιες αντιφάσεις συναντούσαμε παντού. Στις συζητήσεις με τους εργαζομένους, στις δομές υγείας, στην παράδοση των φαρμάκων στο νοσοκομείο Comandante Manuel Fajardo, στην αγωνία του προσωπικού να συνεχίσουν να λειτουργούν τα νοσοκομεία, όταν, όπως μας εξήγησαν, οι ανάγκες τους σε προσωπικό καλύπτονται μόλις κατά το ένα τρίτο, γιατι οι νεοι γιατροι φευγουν απο την χωρα λογω της καταστασης. Μέσα σε σχεδόν 5 χρόνια ο πληθυσμός της χώρας έχει μειωθεί κατα 1,5 εκατομμύριο. Στα ηλιακά πάνελ στις ταράτσες των κτιρίων, στις προσπάθειες να αντιμετωπιστεί η ενεργειακή ασφυξία, στις νέες οικονομικές πολιτικές και στις mipymes, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Επισκεφτήκαμε μια τέτοια επιχείρηση πληροφορικής, με πλειοψηφική κρατική συμμετοχή, που ανέπτυσσε υπηρεσίες για την κοινότητα του Σιενφουέγος. Με εξοπλισμό, απ' όσο πήρε το μάτι μου, αποκλειστικά από κινεζικές εταιρείες. Και με έναν διευθυντή που μας είπε σχεδόν αυτονόητα ότι παίρνει μικρότερο μισθό από τους εργαζομένους, γιατί εκείνοι συμμετέχουν άμεσα στην παραγωγή, ενώ ο ίδιος όχι. Μια απάντηση που για εμάς μόνο αυτονόητη δεν ήταν.
Στο Επιστημονικό και Τεχνολογικό Πάρκο της Βίγια Κλάρα, που επίσης επισκεφτήκαμε. Εκεί, όταν ρωτήσαμε την πρόεδρό του, Edelys Rodríguez, για τη σχέση του πάρκο με την έρευνα με τα πανεπιστήμια, μας απάντησε με τεράστια περηφάνια πως η γνώση, η εκπαίδευση και η πανεπιστημιακή κοινότητα αποτελούν προτεραιότητα. Χωρίς τη γνώση, χωρίς την έρευνα, δεν υπάρχει το μετά. Τα πανεπιστήμια είναι κομμάτι του Τεχνολογικού Πάρκου και το Τεχνολογικό Πάρκο κομμάτι των πανεπιστημίων.
Και στις γυναίκες. Στην επιστήμη, στην εργασία, στην πολιτική ζωή, σε θέσεις ευθύνης, σε κάθε βαθμίδα. Ήταν τόσο αυτονόητη η παρουσία τους, που στην αρχή δεν την παρατηρούσα καν. Κι όταν κάποια στιγμή το συνειδητοποίησα, δεν μπορούσα να σταματήσω να το παρατηρώ. Γυναίκες παντού, πολλές φορές περισσότερες και από τους άντρες.Στη συνάντησή μας με την υπουργό Περιβάλλοντος, όπου ακούσαμε πώς μια χώρα που αγωνίζεται καθημερινά να εξασφαλίσει ενέργεια, καύσιμα και βασικά αγαθά, σχεδιάζει ταυτόχρονα την περιβαλλοντική της πολιτική για τις επόμενες δεκαετίες μεχρι το 2050 και το
2100, μελετά την κλιματική κρίση και οργανώνει μέτρα για την αντιμετώπισή της.
Και τελικά, στο πόσο εντυπωσιακό είναι να βλέπεις πως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η επιστήμη συνεχίζει να παράγει γνώση, τα πανεπιστήμια και τα σχολεία συνεχίζουν να δέχονται μαθητές και μαθήτριες, και το πείσμα αυτού του λαού για αυτόν τον άλλο κόσμο που έκτισε, παραμένει όσο γίνεται αμείωτο.
Και παράλληλα, στις κατακτήσεις μιας Επανάστασης που δεν έμεινε στο παρελθόν: τη δημόσια υγεία και παιδεία, την κατάκτηση του αλφαβητισμού, τη λαϊκή οργάνωση, τον διεθνισμό, την αξιοπρέπεια.
Η Κούβα δεν στάθηκε όρθια μόνο για τον εαυτό της. Στάθηκε δίπλα σε άλλους λαούς, με ιατρικές μπριγάδες, με διεθνιστική βοήθεια, με γιατρούς και αποστολές αλληλεγγύης σε στιγμές πανδημίας, κρίσης και ανάγκης. Πραγματα που μαε ειπαν πολυ εμφατικά στο συνέδριο για τα 100 χρόνια φιντελ. Με τη διεθνή ιατρική μπριγάδα «Henry Reeve», που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά του Έμπολα και της πανδημίας, να προτείνεται για το Νόμπελ Ειρήνης το 2021 ένω είχε τιμηθεί από τον ΠΟΥ το 2017 για την προσφορα της
στην ιατρική, την βιοϊατρική και στην δημοσια υγεια.
Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει σήμερα την αλληλεγγύη προς τον κουβανικό λαό ακόμη πιο επιτακτική. Γιατί η Κούβα δεν είναι μια απομονωμένη ιστορία.
Αν κοιτάξουμε τον χάρτη - την Κούβα, το Ιράν, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη, τη Βενεζουέλα -φαίνονται σαν ξεχωριστές κουκίδες, μακρινές μεταξύ τους, ασύνδετες. Δεν είναι. Έχει σημασία να ενώσουμε αυτές τις κουκίδες στον χάρτη.
Από την Κούβα μέχρι την Παλαιστίνη και τον Λίβανο, από το Ιράν μέχρι τη Βενεζουέλα, οι λαοί βρίσκονται αντιμέτωποι με την πολιτική του πολέμου, των αποκλεισμών και της καταπίεσης. Με την πολιτική της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού, του εποικισμού και της εκμετάλλευσης.
Και απέναντι σε αυτή την πολιτική, ο αγώνας για ειρήνη, δικαιοσύνη, ανεξαρτησία, χειραφέτηση και τελικά για την ίδια τη ζωή είναι κοινός. Αυτό πήραμε φεύγοντας και απο το συνεδριο για τα 100 χρόνια φιντέλ κάστρο περα απο την γνωση για την τεράστια παρακαταθήκη του φιντελ και της κουβανικης επαναστασης στην ιστορια. Την ιστορια που γραφεται απο τους καταπιεσμενους, που καμια φορα καταφέρνουν να γινουν νικητες.
Η αλληλεγγύη λοιπον, δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Είναι διεθνιστικό καθήκον, πολιτική θέση και πράξη.
Η συμμετοχή μας στην Μπριγάδα δεν ήταν ένα ταξίδι. Ήταν μια έμπρακτη πράξη αλληλεγγύης από μέρους μας, αλλά και ένας τρόπος να γνωρίσουμε την Κούβα από κοντά, να συναντηθούμε με τον λαό της, να μεταφέρουμε υλική βοήθεια και να φέρουμε πίσω εμπειρίες, εικόνες και μαθήματα για εμάς εδώ, για όσα προσπαθούμε να αλλάξουμε.Κάπου φευγαλέα διάβασα μια φράση που αποδίδεται στον Φιντέλ, σε έναν τοίχο ή σε κάποια επιγραφή: «Τα προβλήματα περνούν, οι λαοί επιβιώνουν· οι άνθρωποι περνούν, οι λαοί μένουν· οι ηγεσίες περνούν, οι επαναστάσεις επιμένουν». Κι αυτό ακριβώς αντικρίσαμε σε δεκαέξι μέρες στην Κούβα.
Μια Επανάσταση που, παρά τις αντιφάσεις, τις δυσκολίες και τις τεράστιες πιέσεις, εξακολουθεί να επιμένει. Και έναν λαό που συνεχίζει να παλεύει για το δικαίωμα στην ύπαρξή του και στον καθορισμό της ίδιας του της ζωής.
Επιστρέψαμε με βαθιά συγκίνηση, θαυμασμό και απέραντη περηφάνια για αυτόν τον λαό.
Επιστρέψαμε αν και δεν θέλαμε να φύγουμε. Αλλά επιστρέψαμε και με μια ευθύνη. Χρέος μας είναι να μεταφέρουμε τις εικόνες, την εμπειρία μας και την κατάσταση που βιώνει το νησί. Να φτάσει παντού το μήνυμα που μας έδωσαν οι Κουβανοί και οι Κουβανές: η ανάγκη για βοήθεια, αλληλεγγύη, ενημέρωση και κινητοποίηση. Γιατι αυτος ειναι και ο βασικος σκοπος της μπριγαδας να σε ενημερώσουν, να καταλαβεις τι γινεται, τι συμβαινει εκει και να μεταφέρεις το μηνυμα πισω.
Να δυναμώσουμε λοιπον το κύμα αλληλεγγύης, να επηρεάζουμε τις χώρες μας. Και να το κάνουμε σε πείσμα των κυβερνήσεών μας, της Δύσης και των μηχανισμών που διαθέτουν, που επιλέγουν είτε να μένουν αδρανείς είτε να δημιουργούν αυτή την ασφυξία.
Όσο ο λαός της Κούβας αντιστέκεται, 90 μίλια μακριά από το τέρας, τόσο έχουμε κι εμείς χρέος και καθήκον να αντισταθούμε. Και να κρατήσουμε την υπόσχεση που δώσαμε εκεί.
Ότι η Κούβα δεν είναι μόνη της.
Σε μια στιγμή που ο λαός της παλεύει για το δικαίωμα στην ύπαρξή του και στον καθορισμό της ίδιας του της ζωής, ταυτόχρονα μας διδάσκει απέραντη ψυχραιμία, ενσυναίσθηση και ζωή. Τον ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου