.jpg)
Ενθουσιάστηκα πιστεύοντας ότι η επιστολή που είχα στα χέρια μου αρκούσε. Δυστυχώς όμως, οι υπεύθυνοι είχαν άλλη γνώμη. Αφού πρώτα με τρέξανε απ' τον Άννα στον Καϊάφα, Δευτέρα βράδυ, παραμονή τού κονσέρτου, μου ετοίμασαν μια ψυχρολουσία μέσω email, που, ούτε λίγο ούτε πολύ, μου ανακοίνωνε ότι μπλα μπλα μπλα, είχα αργήσει λέει να στείλω έγκαιρα την αίτηση κι οι θέσεις των διαπιστεύσεων είχαν κλείσει. Λυπόντουσαν πολύ...¡saludos! Έμεινα στύλη άλατος! Όμως δεν το 'βαλα κάτω! Είπα, “ή ταν ή επί τας”, αποφασίζοντας να τα παίξω όλα για όλα. Τρίτη, μια ώρα πριν την έναρξη φορτώθηκα τον φωτογραφικό μου εξοπλισμό στην πλάτη και το 'βαλα για την La Rampla, όπου βρίσκεται το Θέατρο Λυκείου. Υπό Κ.Σ. θα περίμενε κανείς η πιο εμπορική λεωφόρος της Βαρκελώνης να 'ναι τίγκα στους τουρίστες. Τουναντίον, ήταν σχεδόν άδεια λόγω έργων. Μπήκα στο γραφείο έκδοσης εισιτηρίων, είπα ποιος είμαι κι εξήγησα στην υπάλληλο τον πόνο μου. Εκείνη ψιθύρησε κάτι στο αυτί της διπλανής της που έψαξε τ' όνομά μου σε μια στίβα από φακέλους. Προφανώς δεν υπήρχε κάτι για μένα. Μου 'πε να περιμένω και φώναξε την προϊσταμένη της, που έκανε την ίδια διαπίστωση. Διαπίστευση γιοκ! Έπαιζα τα ρέστα μου, αλλά, όπως λέει κι η παροιμία, όποιος δεν το παλεύει έχει χάσει ήδη. Με ύφος κατάφορα αδικημένου τής άπλωσα στον γκισέ το δισέλιδο με τη σφραγίδα του site, που 'λεγε ποιος ήμουν και τι γύρευα. Του 'ριξε μια φευγαλέα ματιά και μου το επέστρεψε, ακουμπώντας το κινητό στο αυτί της και κάνοντάς μου νόημα να περιμένω. ”Ποτέ δεν ξέρει κανείς“, σκεφτηκα. Τα επόμενα 30 δευτερόλεπτα μού φάνηκαν αιώνες, καθώς ήταν τα πιο κρίσιμα της ζωής μου! Όλα κρεμόντουσαν από μια κλωστή. Για κακή μου τύχη η προϊσταμένη τής προϊσταμένης λυπόταν πολύ, αλλά δεν προέβλεπε πάσο για την πάρτη μου. Τελεία και παύλα! Έχοντας ξοδέψει όλο μου το μπαρούτι κι έχοντας γίνει μπαρούτι ο ίδιος, το 'ριξα στην αρχαία τέχνη της τραγωδίας. Της είπα ότι είμαι Έλληνας μετανάστης, της μίλησα για το οδύσσειο ταξίδι μου απ' το Αμβούργο για χάρη και μόνο του Silvio, της εξήγησα ότι ήταν τ' όνειρο της 70ετούς ζωής μου, κι ένα σωρό άλλα τέτοια, μπας και την λυγίσω. Για μια στιγμή μάλιστα νόμισα ότι είχα βρει το κουμπί της και θα 'κανε την παράβαση για τα μαύρα μου τα ματια. Άδικος κόπος! Κούνησε το κεφάλι της πέρα δώθε, μου απηύθηνε ένα μεγαλοπρεπέστατο “¡No pasarás!“ και μου 'δειξε την πόρτα μ' ένα πλατύ χαμόγελο...
Έβαλα την ουρά στα σκέλια και βγήκα προσπαθώντας να καταπιώ το cancel που μόλις είχα φάει. Παρατήρησα ότι έξω απ' την είσοδο της θεάτρου γινότανε χαμός, πράγμα που μ' έβγαλε απ' τις μαύρες σκέψεις μου. 5-6 άτομα αντικαστρικών πολιτικών αντιλήψεων με σημαίες και πλακάτ κάνανε διαδήλωση, διαμαρτυρόμενα για το ότι ενώ στην Πατρίδα ο κόσμος πεινάει “άλλοι” τραγουδάνε αδιάφορα. Δημιουργήθηκε ένταση, συκώθηκαν γροθιές, κάποιοι κοιτάχτηκαν στα μάτια. Απ' την άλλη πλευρά κάποιοι τους υπενθύμισαν το 66-χρονο εμπάργκο των ΗΠΑ χειρονομώντας. Φυσικά, οι κάμερες και τα μικρόφωνα περιορίστηκαν στους φωνασκούντες. Τελικα, πλάκωσαν οι μπάτσοι ως απομηχανής θεοί, κι επέβαλαν την τάξη. Μέχρι να πάρω πρέφα τι ακριώς γινόταν, η ουρά είχε καβαλήσει τη δεύτερη γωνία του Liseu, κι αναγκάστηκα να κουβαλάω το φορτίο μου μερικές εκατοντάδες μετρα μέχρι να βρω το τέλος της. Μετά από ένα μισαωράκι σε ρυθμό σημειωτόν, φτάνοντας επιτέλους στην είσοδο όπου γινόταν ο έλεγχος, πάνω στον αναβρασμό που είχε προκύψει λόγω της φασαρίας, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για το σακίδιό μου με το “απαγορευμένο” περιεχόμενο. Εννοείται πως ούτε κι εγώ θεώρησα απαραίτητο να δηλώσω τι είχε μέσα. Αρκετές συνομιλίες με ταξιθέτ(ρι)ες κι ατέλειωτες σκάλες αργότερα, έφτασα στο τρίτο διάζωμα, και 8 παρά 3 βρισκόμουν στη θέση μου, στην πρώτη σειρά! Εκείνη τη στιγμή ακριβώς τα μεγάφωνα ανακοίνωναν ρητά την απαγόρευση λήψης φωτογραφιών και video. Ένιωσα αμέσως έναν κόμπο στο στομάχι. Τώρα βέβαια, το ν' απαγορέψει κανείς σε 2,3 χιλιάδες κινητά, να “κλέβουν” εικόνα και ήχο, δεν είναι κι εύκολο! “Είμαι περίεργος να δω πώς θα δουλέψει και πώς θ' αντιδράσει το κοινό”, σκέφτηκα μ' ένα ελαφρό μηδείαμα.
Το Teatro de Liceu είναι σάλα όπερας, ελληνιστί λυρική σκηνή, ιταλικού στυλ, χτισμένη στα μέσα του 19ου αιώνα για παραστάσεις όπερας, θεάτρου, μπαλέτου κα. Έχει χωρητικότητα 2.300 ατόμων, κατανεμημένη σε μια πλατεία και 5 διαζώματα σε σχήμα πετάλου, με το ψηλότερο να φτάνει τα 20 μέτρα. Είχε κατά καιρούς διάφορα ονόματα, μεταξύ των οποίων: Teatre del Liceu–Teatre Nacional de Catalunya κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, κι ουκ ολίγους ιδιοκτήτες. Επέζησε μία μετακόμιση, μία βομβιστική ενέργεια με θύματα, και δύο πυρκαγιές. Στην τελευταία ανακαίνηση μάλιστα το 1999, έβαλαν το χεράκι τους κι οι γνωστοί designer Miró και Perejaumes. Αυτά μ' είχε πληροφορήσει η Wikipedia την ώρα που περίμενα στην ουρά. Μόλις κάθισα κι ηρέμησα λίγο, κατάλαβα ότι ο χώρος είναι έτσι διαρρυθμισμένος, που όσο πιο πολύ γυρίζεις το κεφάλι σου, τόσο πιο πολύ ανοίγει το στόμα σου αυτόματα από θαυμασμό. Απ' την άλλη, η εικόνα αντίκα της εσωτερικής διακοσμησης, με τα χρυσοποίκιλτα ντεκόρ και φώτα, κρύβει από πίσω της μια τεχνική υποστήριξη, πλήρως ανταποκρινόμενη στις απαιτήσεις της τελευταίας λέξης της τεχνολογίας.
Είχα ξεχαστεί να χαζεύω εντυπωσιασμένος τους κύκλους στο ταβάνι και τις “μπανιέρες”, τα ιδιωτικά μπαλκόνια πολυτελείας, όταν τα φώτα χαμήλωσαν και ένα ζευγάρι μεσήλικων, με μια κιθάρα στα χέρια της κυρίας, άνοιξαν τη συναυλία, σε μια γλώσσα εντελώς άγνωστη σ' εμένα. Πάνω στην ταραχή μου, και λόγω απόστασης, μου φάνηκαν πως ήταν ο Silvio κι η κόρη του Malva. Μόνταρα σβέλτα τον 200-άρη, κι έχοντας το σκοτάδι με το μέρος μου, άρχισα να πιέζω τη σκανδάλη απροκάλυπτα. Δε μ' ένοιαζε τίποτα! Ας με βλέπανε, ας με πέταγαν έξω! Βέβαια, μετά το τρίτο κατά σειρά τραγούδι των δύο, συμπέρανα ότι μάλλον θα επρόκειτο για guests, αφού στο πάλκο ήταν στημένα μικρόφωνα κι όγανα για πάνω από δύο άτομα. Ήταν μια ωραία κίνηση του οικοδεσπότη να προσκαλέσει τοπικους καλλιτέχνες ν' ανοίξουν τις συναυλίες του . Το ντουέτο τροβαδούρων Joan Isaac και Sílvia Comes ερμήνεψε συνθέσεις του κουβανού τραγουδοποιού, μεταφρασμένες στο τοπικό ιδίωμα, απ' το άλμπουμ “Cita amb àngels” (Ραντεβού με Αγγέλους). Οι δυό τους είναι πολύ γνωστοί στην περιοχή της Καταλωνίας, όπως έμαθα απ' τον διπλανό μου. Αποχωρώντας καταχειροκροτούμενοι, έδωσαν τη θέση τους στον πραγματικό Silvio και τους μουσικούς του.
Εδώ πρέπει να μου επιτραπεί να φλυαρήσω ελαφρώς, για τον Silvio Rodríguez Domínguez, όπως είναι το πλήρες όνομα του εμβληματικού τραγουδοποιού. Γεννημένος το 1946 στην Κούβα του Batista, μεγάλωσε κι αντρώθηκε σ' εκείνη του Castro. Μαζί με τους Pablo Milanés και Noel Nicola, θεωρείται εμπνευστής του μουσικού στυλ Nueva Trova, ένα είδος μετεξέλιξης προς το προοδευτικότερο και πολιτικότερο της παραδοσιακής Trova Cubana. Η τελευταία υιοθετήθηκε από πλανόδιους μουσικούς που τραγουδούσαν ιστορίες τη συνοδεία μουσικού οργάνου. Την αγάπη του για την ποίηση και τη μουσική χρωστάει στον πατέρα του και στη μητέρα του αντιστοίχως, παρόλο που ήταν μια αγροτική οικογένεια. Στα 14 του πήρε ενεργό μέρος στις Μπριγκάδες εναντίον του Αναλφαβητισμού στα βουνά, εμπειρία που τον έψησε σαν άνθρωπο και τον έδεσε με την Επανάσταση. Αργότερα τό 'ριξε στη μελέτη και γνώρισε και λάτρεψε τα εργα των Lorca, Neruda, Guillén κα. Φοίτησε σε νυχτερινό γυμνάσιο κι εργάστηκε ως εικονογράφος σε διάφορα έντυπα, όπως το περιοδικό Venceremos. Την ίδια εποχή άρχισε να σπουδάζει πιάνο και ζωγραφική στη Σχολή San Alejandro στην Habana. Στα 17 του επέλεξε να κάνει την υποχρεωτική θητεία του στην εμπόλεμη Αγκόλα ως μέλος των Επαναστατικών Ένοπλων Δυνάμεων. Εκεί μάλιστα ξεκίνησε την καριέρα του ως τραγουδοποιός με έντονα πολιτικό στίχο, στρατευμένο στην Επανάσταση. Σχεδόν 80ετής πλέον, έχει βγάλει πάνω από 20 άλμπουμ κι έχει κάνει πολυάριθμες συναυλίες σ' όλο τον ισπανόφωνο, κι όχι μόνο, κόσμο. Ανοιχτά γνωστός για τις αριστερές πεποιθήσεις του έχει πολλάκις πέσει θύμα μη χορήγησης βίζας από χώρες με αντίθετα και μη “καθεστώτα”.
Μπήκε χαιρετώντας με το χέρι στην ανάταση, ενώ τα μέλη της κομπανίας του ακολούθησαν παίρνοντας σιωπηλά θέση τριγύρω του. Χωρίς μούσι, μόνο με λευκό παχύ μουστάκι, ντύσιμο λιτό, φορώντας το κασκέτο με το μακρύ γείσο και τη επιγραφή “APRENTIZ“ (Μαθητευόμενος – κατά το “γηράσκω αεί διδασκόμενος”), δίχως πρόλογο, κάθισε, βούτηξε την κιθάρα του κι άρχισε να κελαϊδάει, καθώς η γνώριμη σοπράνο φωνή του γέμιζε τη σάλα στις νότες του “Historia de las Sillas” (Ιστορίες για Καρέκλες). Μια αλληγορία, όπου η καρέκλα στην άκρη του δρόμου συμβολίζει τον πειρασμό της στάσης, είναι η γοητεία της εύκολης ανάπαυσης, ο εφησυχασμός κι η εγκατάλειψη των ιδανικών και του αγώνα. Πιο ταιριαστή εισαγωγή για τους καιρούς μας δε θα μπορούσε να 'χε διαλέξει! Στη συνέχεια, με τους ήχους κρουστών κι ακόρντων κιθάρας, απήγγειλε ένα απόσπασμα απ' το δοκίμιο “Maestros Ambulantes“ (Περιοδεύοντες Δάσκαλοι) του μεγάλου José Martí, σχετικά μ' ένα νέο τρόπο εκπαίδευσης, στηριγμένο στην ευτυχία που φέρνει η καλλιέργια στον άνθρωπο:
“Υπάρχει πλήθος από ουσιώδεις αλήθειες που θα μπορούσαν να χωρέσουν στο φτερό ενός κολιμπρί. Κι όμως αυτές κρατούν το κλειδί για την κοινωνική ειρήνη, την πνευματική ανύψωση και το εθνικό μεγαλείο.”
διάβασε, για να πιάσει καπάκι μ' όλη την ορχήστρα, το δικό του “Ala de Colibri“ (Φτερό του Κολιμπρί), άσμα, που προτείνει ένα ονειρικό κόμμα που θα περιποιείται τραυματισμένα φτερά πουλιών! Εδώ πρωτοακούστηκε η σύζυγός του Niurka στο φλάουτο προκαλώντας αίσθηση!
Η βραδιά συνεχίστηκε με παλιές και νέες συνθέσεις, όπως: “Sueño con serpientes“ (Όνειρο με φίδια), „Virgen de occidente“ (Παρθένος της Δύσης), “A donde van“ (Πού πάνε), “En quál de esos planetas“ (Σε ποιον από εκείνους τους πλανήτες), “Eva“ μεταξύ άλλων, που κρατούσαν το ακροατήριο σε πλήρη εργρήγορση. Εγώ, ξεπερνώντας τη συστολή μου, ρίσκαρα κάποια κλικ, φροντίζοντας βέβαια να μη δίνω στόχο. Οι συνθήκες δεν ήταν ιδανικές, αλλά τουλάχιστον είχα την ευκαιρία να κερδίσω το στοίχημα! Κάποια στιγμή, καθώς ακούμπησα στην πλάτη της θέσης μου για να ξεμουδιάσω λίγο, άκουσα απ' το βάθος πίσω μου κάτι σα μελωδικό σούσουρο. Έστησα αυτί και συνέλαβα μια άλλη συναυλία, που εξελισσόταν στη σκιά αυτού που λάμβανε χώρα στο φωτισμένο πάλκο, και θύμιζε εκκλησιαστική χορωδία. Προς μεγάλη μου έκπληξη το κοινό δεν συμμετείχε μόνο σποραδικά στα ρεφραίν, αλλά γνωρίζοντας όλα τα λόγια, απέξω παρακαλώ, τραγουδούσε απ' την αρχή ως το τέλος παράλληλα με την ορχήστρα! Και βέβαια, νάσου κάθε τόσο η “αριστερά” πτέρυγα να κάνει αισθητή την παρουσία της ανεμίζοντας σημαίες της Κούβας, της Χιλής, της Καταλωνίας, κι άλλα λογής λογής λάβαρα με τους Che κι Allende, κραυγάζοντας “¡Viva Cuba Libre!“ Κάτι μου 'λεγε πως η Επανάσταση ήταν ζήτημα ωρών!
Μια απ' τις πιο συγκινητικές στιγμές ήταν η εκτέλεση του “Más provenir“ (Περισσότερο Μέλλον) με στίχους βασισμένους σ' αποφθέγματα του José Mujica, αφιερωμένο στον αείμνηστο εκλειπόντα Πρόεδρο της Ουρουγουάη και την σύντροφό του Lucia Topolansky. Το ερμήνευσαν μαζί με την Malva, που τού 'κανε δεύτερες, με τόσο συναίσθημα, που έλεγες πως ο συμπαθέστατος Pepe ήταν παρών και γέλαγαν ακόμα και τα μουστάκια του! Ακολούθησε μια “οικογενειακή υπόθεση”, όπως την αποκάλεσε ο Silvio, με την Malva στο πιάνο, τη Niurka στο φλάουτο και τον ίδιο στο μικρόφωνο. Ερμήνευσαν μαζί το “La Belleza“ (Η Ομορφιά) του αείμνηστου πολυταλαντούχου Ισπανού καλλιτεχνη και τραγουδοποιού Luis Eduardo Aute, μια ωδή στην ομορφιά: “
Εχθρός του πολέμου Και της άλλης όψης τού μεταλλίου
Δεν πρότεινα άλλη μάχη Παρά να λευτερώσω την καρδιά.
Υπερασπίζομαι τον αντικατοπτρισμό Της προσπάθειας να είσαι ο εαυτός σου
Εκείνο το ταξίδι στο τίποτα
Που κρύβεται στη βεβαιότητα
Πως στο βλέμμα σου θά βρω την Ομορφιά!“
Όσο περνούσε η ώρα τα τραγούδια γίνονταν όλο και πιο λυρικά, πιο αλληγορικά, πιο τρυφερά, πιο αγαπησιάρικα. Μπαίνοντας στη διαδικασία παρουσίασης της ορχήστρας: “Κιθάρα και φωνιτικά ο Rachid López! Τρίχορδη (κουβανική κιθάρα) ο Maykel Elizarde! Στο πιάνο ο Jorge Aragón! Πιάνο και φωνιτικά η Malva Rodríguez! Φλάουτο και κλαρίνο η Niurka González! στο κοντραμπάσο ο Jorge Reyes! Και τέλος τύμπανα και κρουστά ο Oliver Valdés!” σήμαινε πως πλησιάζαμε σιγά σιγά προς το τέλος, όταν συνέβη κάτι που προκάλεσε ανατριχίλα σ' όλη την αίθουσα! Παίρνοντας σαφώς θέση απέναντι στη γενοκτονία της Γάζα, ο Μαέστρος απέδειξε ότι σίγουρα βρίσκεται “στη σωστή πλευρά της Ιστορίας”, απαγγέλοντας το “Halt!“, ένα ποιημα του Luis Rogelio Nogueras γραμμένο στην Κρακοβία το 1979, μετά από επίσκεψή του στο Auschwitz, έχοντας ακούσει στις ειδήσεις ότι το ισραηλινό πυροβολικό είχε βομβαρδίσει καταβλισμούς Παλαιστινίων στο Λίβανο. Πόσο επίκαιρο αλήθεια... οι καιροί τελικά δεν αλλάζουν! “...
Σκέφτομαι εσάς και το μακρύ και οδυνηρό ταξίδι σας από τους λόφους της Ιουδαίας ως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Γ' Ράιχ. Σκέφτομαι εσάς κι αδυνατώ να συλλάβω πώς τόσο γρήγορα ξεχασατε την μυρουδιά της κόλασης!”
Στο σημείο εκείνο η Malva απόθεσε στους ώμους τού πατέρα της μια παλαιστινιακή κεφίγια, μια πράξη που για μένα ήταν το κλου όλης της βραδιάς! Το γεγονός αυτό σήκωσε το κοινό στο πόδι, προκαλώντας θύελλα χειροκροτημάτων και ζητοκραυγών, αναγκάζοντας τον Silvio να σηκώσει τα πελώρια γυαλιά του για να σκουπίσει τα μάτια του. Μια λεπτομέρεια που υπέπεσε στη αντίληψή μου, μια και συνέλαβα τον εαυτό μου να κάνει ακριβώς το ίδιο. Με το βάρος του συμβόλου του αγώνα στις πλάτες είπε τρία ακόμη κομμάτια πριν εγκαταλείψει το πάλκο. Το ”La Era Está Pariendo un Corazon“ (Η Εποχή Γεννάει μια Καρδιά), ένα καμπανάκι για το τι μας περιμένει αν μείνουμε αμέτοχοι σ' όσα μας επιφυλάσσει το μέλλον:
„...Η εποχή γεννάει μια καρδιά.
Δεν αντέχει άλλο·πεθαίνει από τον πόνο.
Και πρέπει να τρέξουμε,
Γιατί το μέλλον καταρρέει!”
Το El Necio (Ο Χαζός) ο ασυμβίβαστος που τον λένε χαζό: “
...Δεν ξέρω τι είν' το πεπρωμένο
Έγινα αυτός που ήμουν περπατώντας .
Άσε τα θεία στο Θεό .
Πεθαίνω ακριβώς όπως έζησα...“
Εδώ, κάπου στα μισά του κομματιού, η μπάντα ξέφυγε απ' το συμβατική φόρμα κι άρχισε ν' αυτοσχεδιάζει κάνοντάς το jazz, με το πιάνο και το φλάουτο να κλέβουν την παράσταση! Τέλειωσε με το “Venga la Esperanza“ (Ας έρθει η Ελπίδα) θέλοντας να δώσει μια νότα αισιοδοξίας ως τελικό μήνυμα:
“...Ας έρθει η ελπίδα με όποιο χρώμα θέλει
-Πράσινο, κόκκινο ή μαύρο— μα γεμάτη αγάπη.
Ας έρθει η ελπίδα, ας έρθει μόνο σε μένα·
\ Ας φύγει η παγωνιά, ας πετάξει το κολιμπρί...
...Γιατί χωρίς ελπίδα, πού θα πάει η αγάπη;” Ως εδώ ήταν!
Αυτά είχαν να μας πουν ο Silvio κι η παρέα του! Κλασικά ακολούθησε αποχαιρετισμός, υπόκλιση, μεταβολή κι έξοδος, αφού πρώτα φωτογράφισε το κοινό του, που εξακολουθούσε να χειροκροτεί όρθιο, προσπαθώντας να τον φέρει πίσω δια βοής! Επέστρεψε χωρίς τη λευκή μαντίλα, και πριν καλά καλά καθίσει, ο κόσμος άρχισε να του φωνάζει Ojalá (Μακάρι), απαιτώντας το σήμα κατατεθέν του ως μπιζ. Και φυσικά εκείνος δεν του χάλασε το χατίρι! Απ' την πρώτη κι όλας νότα έγινε χαμός. Μόνος, με τις δυό κιθάρες να κεντάνε, και το μπάσο και τα κρουστά να κρατούν διακριτικά το ρυθμό, μας θύμισε ότι υπήρξαμε κι εμείς 18-ρηδες και πονέσαμε αβάσταχτα για κάποια δική μας Emilia Sánchez, τόσο, που θα θέλαμε να την είχαμε ξεχάσει. Και κατέληξε:
“...Μακάρι να συμβεί κάτι που θα σε σβήσει ξαφνικά... Μακάρι να μην μπορώ ούτε καν στα τραγούδια να σ' αγγίξω.”
με την ελεύθερη συμμετοχή της Αυθόρμητης Χορωδίας Liceu σε παλαμάκια και φωνητικά. Αποθέωση! Καθόλη τη διάρκεια της διαδικασίας τού μπιζαρίσματος, το μάτι μου συνέλαβε τον ευτυχή συνάδελφο που τραβούσε κοντινά πλάνα και τον ζήλεψα. Κρίμα σκέφτηκα!
Έκλεισε την εναρκτήρια συναυλία του επί ισπανικού, sorry καταλανικού εδάφους, μ' έναν ύμνο στην παγκοσμια-ποίηση της αγάπης, Por quién Μerece Αmor (Για όποιον Αξίζει Αγάπης), μιά κατάθεση ψυχής! Με πλήρη ορχήστρα και την Malva στο ηλεκτρικό πιάνο, μας τραγούδησε για τελευταία φορά κείνο το βράδυ:
“ Σ' ενοχλεί η αγάπη μου
Η αγάπη μου χωρίς μάσκα
Η αγάπη μου είναι μια τέχνη ειρήνης
Η αγάπη μου είναι το μαγεμένο μου ρούχο
Είναι το απέραντο σπίτι μου
Είν' ο χώρος μου ο δίχως όρια
Η αγάπη μου δεν έχει ανάγκη από σύνορα!”
Και χαιρετώντας σεμνά τον κόσμο του, τσίμπησε τη φωτογραφική του απ' το τραπεζάκι, κίνησε για τα καμαρίνια και μπαίνοντας κλεφτά στην καρδιά μας, δεν ξαναβγήκε.
„Adiós Amigo, gracias por todo ¡venceremos!“ σκέφτηκα ρίχνοντας μια τελεταία ματιά στο Liceu που άδειαζε σ' αργή κίνηση.
Κατεβαίνοντας τις ατέλειωτες σκάλες, το μυαλό μου πήγε πάλι στη ανέκδοτη διαπίστευση. Αλήθεια τι θα είχε γίνει αν τελικά μού την είχαν εκδώσει; Μάλλον θα είχα βιώσει ένα άλλο κονσέρτο... Σίγουρα πάντως ο Silvio κι εγώ θα είχαμε έρθει πολύ πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Ας είναι. Τουλάχιστον, είχα κερδίσει το στοίχημα!
Αμβούργο 13.09.2026
Κείμενο & φωτογραφίες Γαβριήλ Γαβριηλίδης
ΥΓ.: Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο site κι όσες/όσους βοήθησαν στη άκαρπη διαδικασία έκδοσης Διαπίστευσης Φωτογράφισης, και συντέλεσαν, άθελά τους, στη σύνταξη αυτού του κειμένου.
ΥΓ.2: Το φωτορεπορτάζ μου βγήκε κάπως φτωχό λόγω των ιδιαζόντων συνθηκών. Δυστυχώς λείπει η κορυφαία σκήνη με την κεφίγια, γιατί προαισθανόμενος τη λήξη, φρόντισα να μαζέψω την πραμάτεια μου έγκαιρα, πριν πέσουν επάνω μου οι προβολείς και γίνω ρεζίλι. Ελπίζω να υπάρξει κατανόηση...
ΥΓ.3: Silvio Rodríguez - Ο Γύρος της Ισπανίας 2026:
Barcelona 01/09.......... Teatro de Liceu
Zaragoza 05/09 Pabellón Príncipe Felipe
Bilbao 12/09 & 13/09 Teatro Euskalduna
Valencia 16/09 Roig Arena
Α Coruña 19/09 Coliseum
Sevilla 25/09 & 26/09 FIBES
Murcia 01/10 Plaza de Toros
Madrid 04/10 Movistar Arena
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου